Zasady przekazywania danych o rzekach i drogach wodnych dla systemu bezpieczeństwa żeglugi

Niniejsze rozporządzenie, wydane przez Ministra Infrastruktury, precyzuje zasady udostępniania kluczowych danych niezbędnych do funkcjonowania systemu usług informacji rzecznej (RIS). Jest to zaktualizowana wersja wcześniejszych przepisów, która zastępuje dotychczasowe regulacje.

Kogo dotyczy i co zmienia?

Ustawa bezpośrednio nakłada obowiązki na szereg instytucji publicznych i badawczych, takich jak:

• Regionalne Zarządy Gospodarki Wodnej
• Urzędy Morskie
• Komendy Wojewódzkie Policji i Państwowej Straży Pożarnej
• Izby Administracji Skarbowej i Placówki Straży Granicznej
• Wojewódzkie Centra Zarządzania Kryzysowego
• Główny Urząd Statystyczny
• Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy
• Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowy Instytut Badawczy

Te instytucje mają obowiązek zbierania i przekazywania określonych informacji dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej.

Jakie dane są przekazywane?

Rozporządzenie szczegółowo określa rodzaje danych, które muszą być udostępniane. Są to między innymi:

• Dane hydrologiczne (np. poziomy i przepływy wody)
• Informacje o głębokościach tranzytowych na szlakach żeglownych
• Wiadomości o drogach wodnych, ich oznakowaniu i ewentualnych utrudnieniach
• Dane o przeszkodach nawigacyjnych oraz zdarzeniach takich jak rozlewy oleju, pożary, wypadki czy inne katastrofy
• Informacje z systemów monitoringu (np. obrazy radarowe, dane z czujników hydro- i meteorologicznych, monitoring wizyjny CCTV)
• Dane kartograficzne i batymetryczne (o ukształtowaniu dna)
• Plany zarządzania kryzysowego i informacje o zagrożeniach (np. przeciwpowodziowych)
• Statystyki dotyczące żeglugi śródlądowej

Jak często i w jaki sposób?

Dane są przekazywane z różną częstotliwością – od raz dziennie w dni robocze, przez ciągłe aktualizacje (np. o ruchu jednostek), po przekazywanie w przypadku wystąpienia zmian lub zagrożeń. Niektóre dane (np. kartograficzne) są aktualizowane raz w roku. Przekazywanie odbywa się głównie elektronicznie, przez usługi sieciowe, a w niektórych przypadkach także telefonicznie.

Praktyczne konsekwencje dla obywateli

• Dla żeglarzy i przewoźników rzecznych: Dzięki tej regulacji, użytkownicy śródlądowych dróg wodnych mogą liczyć na bardziej aktualne i kompleksowe informacje o warunkach panujących na rzekach i kanałach. Lepsza wiedza o głębokościach, przeszkodach, czy sytuacjach awaryjnych znacząco zwiększa bezpieczeństwo żeglugi i pozwala na efektywniejsze planowanie podróży. Pomaga to unikać niebezpiecznych sytuacji i minimalizować ryzyko wypadków.
• Dla regionów nad rzekami: Usprawnienie przepływu informacji hydrologicznych i danych o zagrożeniach (np. powodziowych) jest kluczowe dla skutecznego zarządzania kryzysowego. Wojewódzkie centra zarządzania kryzysowego mają lepszy dostęp do danych, co może przyspieszyć reakcję w przypadku powodzi czy innych katastrof, chroniąc mieszkańców i infrastrukturę.
• Dla administracji i służb: Rozporządzenie systematyzuje i usprawnia współpracę między różnymi służbami i instytucjami, co prowadzi do sprawniejszego zarządzania śródlądowymi drogami wodnymi oraz szybszej reakcji na wszelkie incydenty.

Rozporządzenie weszło w życie 23 maja 2026 roku (dzień po jego ogłoszeniu).