Zasady gromadzenia informacji o leczeniu serca w ogólnopolskim systemie

Niniejsze rozporządzenie Ministra Zdrowia szczegółowo określa, jakie informacje o placówkach medycznych zajmujących się chorobami serca (tzw. ośrodkach kardiologicznych) muszą być zbierane i wprowadzane do Krajowej Sieci Kardiologicznej (KSK). KSK to ogólnopolski system, który ma na celu usprawnienie opieki nad pacjentami z chorobami serca. Ustawa nie wprowadza zmian w samym leczeniu, ale w sposobie gromadzenia danych o nim, co ma przełożyć się na lepsze zarządzanie i koordynację.

Kogo dotyczy i jakie dane są zbierane?

Rozporządzenie dotyczy wszystkich ośrodków kardiologicznych włączonych do Krajowej Sieci Kardiologicznej. Muszą one regularnie aktualizować szeroki zakres informacji, w tym:

• Dane ogólne: Nazwa, adres, numery identyfikacyjne placówki (NIP, REGON, kod NFZ).
• Struktura i personel: Informacje o poszczególnych oddziałach, pracowniach, a także o personelu medycznym – jego liczbie, specjalizacjach, statusie (np. specjalista, w trakcie specjalizacji) oraz doświadczeniu klinicznym. To pomoże ocenić potencjał kadrowy i doświadczenie poszczególnych ośrodków.
• Wyposażenie i zakres usług: Dane o posiadanych pracowniach specjalistycznych, takich jak pracownie hemodynamiki, radiologii zabiegowej czy elektrofizjologii, oraz o dostępie do nich. Informacje te są szczególnie ważne dla ośrodków wyższego poziomu KSK.
• Rehabilitacja kardiologiczna: Informacje o dostępności oddziałów i ośrodków dziennej rehabilitacji kardiologicznej.
• Wykonywane procedury: Rodzaje zabiegów medycznych wykonywanych w poprzednim roku kalendarzowym oraz liczba pacjentów, którym udzielono świadczeń. Te dane są kluczowe dla ośrodków zakwalifikowanych jako Centra Doskonałości Kardiologicznej, aby monitorować jakość i zakres ich działalności.
• Akredytacje i certyfikaty: Informacje o posiadanych certyfikatach potwierdzających jakość opieki medycznej, wydawanych przez niezależne jednostki.
• Koordynacja opieki: Dane o wyznaczonych koordynatorach opieki kardiologicznej w placówce, ich kwalifikacjach i danych kontaktowych. Koordynatorzy mają za zadanie ułatwiać pacjentom przechodzenie przez poszczególne etapy leczenia.

Jakie są praktyczne konsekwencje dla obywateli?

Choć rozporządzenie nakłada obowiązki na placówki medyczne, jego pośrednim celem jest poprawa jakości i dostępności opieki kardiologicznej w Polsce. Dzięki szczegółowym danym Ministerstwo Zdrowia i Narodowy Fundusz Zdrowia będą mogły lepiej planować i koordynować leczenie chorób serca, co może przełożyć się na:

• Skuteczniejsze skierowania: Lekarze będą mieli lepszy wgląd w to, które ośrodki specjalizują się w konkretnych zabiegach i posiadają odpowiedni personel oraz sprzęt.
• Monitorowanie jakości: Dane o procedurach i akredytacjach pozwolą na ocenę i porównywanie jakości świadczonych usług, co może przyczynić się do podnoszenia standardów opieki.
• Lepsza koordynacja: Dzięki koordynatorom opieki i ich danym kontaktowym, pacjenci mogą liczyć na sprawniejsze zarządzanie procesem leczenia i łatwiejszy dostęp do potrzebnych świadczeń.

Od kiedy obowiązuje?

Rozporządzenie weszło w życie po upływie 14 dni od dnia jego ogłoszenia (czyli od 25 marca 2026 r.). Ośrodki kardiologiczne miały 30 dni od ogłoszenia przez NFZ listy placówek w KSK na wprowadzenie początkowych danych, a następnie muszą na bieżąco aktualizować informacje i przesyłać dane roczne (np. o procedurach) do 15 lutego każdego roku.